ELEKTRODA [gr.];
1) część ogniwa galwanicznego, tzw. półogniwo; układ zbud. z metalu (lub półprzewodnika) stykającego się z ciekłym przewodnikiem jon. (roztwór elektrolitu lub elektrolit stopiony). Rozróżnia się elektrody pierwszego rodzaju (metal zanurzony w roztworze własnych jonów), drugiego rodzaju (metal pokryty warstwą trudno rozp. soli tego metalu, zanurzony w roztworze o wspólnym anionie z daną solą) oraz elektrody trzeciego rodzaju (metal pokryty warstwą trudno rozp. soli tego metalu i warstwą trudno rozp. soli o kationie wspólnym z kationem roztworu). W elektrodzie odwracalnej (prostej) przez granicę faz przechodzi tylko jeden rodzaj cząstek obdarzonych ładunkiem i proces osiąga szybko stan równowagi. Gdy szybkość przechodzenia cząstek przez granicę faz dąży do zera, mówi się o elektrodzie idealnie polaryzowalnej.